ဘ၀မွတ္တိုင္အမွတ္ ၃၂ ..သို ့မဟုတ္... ခရီးတ၀က္ေက်ာ္..

ေအးၿမတဲ့ ေဆာင္းႏွင္းေတြနဲ ့အတူခုတ္ေမာင္းလာတဲ ့ဘ၀ရထားၾကီးဟာ ဘာလိုလို နဲ ့ဒီဇင္ဘာ ၂၈ မွာ ဘူတာအမွတ္ ၃၂ ကို ေရာက္ရွိလို ့လာခဲ ့ပါၿပီး...ခရီးတ၀က္ၾကိဳးၿပီမို ့လမ္းတေလ်ွာက္ ေတြ ့ခဲ ့ရ ၾကံဳခဲ ့ရတာေတြလဲမနည္းလွပါဘူူး...တေယာက္တည္းခ်ီတက္လာရာကေန ဘူတာအမွတ္ ၂၇ မွာ ႏွစ္ေယာက္..ဘူတာအမွတ္ ၂၈ မွာ ၃ ေယာက္...အခုဘူတာ မွာ တေယာက္ထပ္တိုးၿပီး အမွတ္စဥ္ ၄ ေယာက္ေၿမာက္ ေရာက္လာပါၿပီ.....
အခုလို ့ေန ့ေရာက္တိုင္း..အိပ္မက္ေတြထဲက လန္ ့နိုးလာ သလို ့ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြ ကို ၿပန္စဥ္းစားၾကည္ ့မိတယ္...ငါသြားေနတဲ ့ခရီးကဘယ္ကိုလဲ..ဘာေတြၿပင္ဆင္ထားၿပီလဲ..ဘာေတြမလုပ္ရေသးတာလဲ...
ေသခ်ာတဲ ့အေၿဖတခုကေတာ ့.ငါဘာမွ အဆင္သင့္မၿဖစ္ေသးဘူးဆိုတာပါပဲ....အတိတ္ကို ၿပန္လွန္ၾကည္ ့ရင္ ..လြန္ခဲ ့ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္က ကရင္ၿပည္နယ္.ၿမိဳ ့ေတာ္ဘားအံ ၿပည္သူ ့ေဆးရုံးၾကီးကေနစတင္ခဲ့ တဲ ့ဘ၀တခု..ေအးခ်မ္းတဲဲဲ့မိသားစုကေလးကေန ၾကီးၿပင္ခြင္ ့ရခဲ ့သူပါ...အပူအပင္ကင္းတဲ ့ကေလးဘ၀ကိုၿဖတ္သန္းၿပီး..ရိုးသားခြင္ ့ေတြရခဲ ့တယ္...အေမအေဖေတြ ့ရဲ  ့ေက်းဇူးနဲ ့အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကို..ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္နဲ ့ၿဖတ္သန္းၿပီး..အင္ဂ်င္နီယာၿဖစ္ခြင္ ့ရ ခဲ ့တယ္...ဘ၀ခရီးအေဖၚကိုလည္း ေတြ ့ခဲ ့တယ္...ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ ့သားသားေလး ၂ ေယာက္ကိုလဲ ရခဲ ့တယ္ ....ဒါဆိုရင္ အရာရာၿပည္ ့စံုတဲ ့ဘ၀တစ္ခု ၿဖစ္ၿပီလား......ၿပည္ ့စံုသြားၿပီးဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲ...မၿပည့္စံုေသးဘူးဆိုရင္ ဘာေတြလို ေနအံုးမွာလဲ ...အဲဒီအတြက္ဘာေတြကိုၿပင္ဆင္ထားရမွာလဲ...အေကာင္းဆံုးဆိုတာဘာေတြလဲ.......
အေၿဖေတြကေတာ ့အမ်ိဳးမ်ိဳးထြက္လာနိုင္ပါတယ္...ဘာအတြက္မွငါဟာအသင္ ့မၿဖစ္ေသးတာေတာ ့ေသခ်ာပါတယ္...ဒါဆိုဘယ္လို ့ဆက္လုပ္မလဲ.....တစ္ဘူတာၿပီး တဘူတာ ဆက္သြားရုံေပါ ့...
ဘာမွမၿဖစ္လာဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ ရွင္သန္ခြင္ ့ေပးတဲ ့အေမအေဖ..ေနထိုင္ခြင္ ့ေပးထားတဲ ့ေလာကၾကီးကို အၿမဲေက်းဇူ တင္ေနမွာပါ....
ဘ၀ကိုအရုိးရွင္းဆံုးၿဖတ္သန္းခဲ ့သလို ့..ဆက္လက္ၿပီးေတာ.ဆက္သြားေနအံုးမွာပါ..ဆင္းရမယ္ ့ဘူတာေရာက္တဲ ့အထိေပါ ့...

ေလးစားစြာၿဖင္ ့

ဆက္ဖတ္ရန္>>>

ရွဥ့္ကေလးေတြရဲ႕ သတၱိ (ေဖျမင္႔)

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဆရာ ေပါက္စဘ၀။ ၀င္ေငြ မေသခ်ာ ေသးသည့္ အခ်ိန္။တစ္ေန႔ မွာေတာ့ လက္ရွိ ဘ၀ျပႆနာကုိ အေလးအနက္ စဥ္းစား အေျဖရွာ ေတာ့မည္ ရည္ရြယ္ကာ တိတ္ဆိတ္သည့္ ပန္းၿခံတစ္ခုထဲ ကၽြန္ေတာ္၀င္လာခဲ့သည္။


အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းထားခဲ့တာ ေလးႏွစ္ရွိသြားၿပီ ျဖစ္သည္။ သုိ႕ေသာ္ လက္ထပ္ဖုိ႔ မစဥ္းစားႏုိင္ေသး။ ေနာက္ႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္၀င္ေငြ ဘယ္ေလာက္ရွိမည္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းမရႏုိင္ေသး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ သိပ္ေတာင့္တတာ တစ္ခုရွိသည္။ ပါရီ၊ ေရာမ၊ ဗီယင္နာ ၊ လန္ဒန္ စသျဖင့္ ဥေရာပ အႏွံ႔အျပားမွာ လွည့္လည္ေနထုိင္ရင္း စာေရးခ်င္ေသာ ဆႏၵ။

သုိ႔ေသာ္ မၾကာမၾကာ ေငြအသင့္အတင့္ ရဖုိ႕ပင္ မေသခ်ာေသးေသာ ယခုခ်ိန္ခါ၌ ကုိယ့္အတြက္ လံုၿခံဳမွဳရွိသည့္ ကုိယ္သိကၽြမ္းၿပီးသား ပတ္၀န္းက်င္ကုိ စြန္႔ခြာကာ မုိင္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္အေ၀း ရွိ ဥေရာပသုိ႔ သြားေရာက္ရန္မွာ မစဥ္းစား ေကာင္းေသာ အရာတစ္ခု ျဖစ္ေနသည္။

အဲသည္အခုိက္အတန္႔မွာပင္ ပန္းၿခံထဲရွိ သစ္ပင္ျမင့္ႀကီးတစ္ခုထက္မွ ရွဥ့္ကေလးတစ္ေကာင္ ေနာက္သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေပၚ လွမ္းခုန္ကူးတာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရသည္။ သူ ရည္ရြယ္ပံုရသည့္ ဒုတိယသစ္ပင္ႀကီးမွ သစ္ကုိင္းက သူႏွင့္အေတာ္ပင္ အလွမ္းေ၀းသည္။ ျမင့္လည္းအျမင့္ႀကီး။ သူလုပ္ပံုက စြန္႔စားတာႏွင့္မတူ၊ သတ္ေသဖုိ႔ ႀကံစည္ေနသလားပင္ ေအာက္ေမ့ရသည္။ တကယ္လည္း သူ ခုန္သည့္ အကုိင္းႀကီးဆီသုိ႔ မေရာက္ပါ ။ ေလထဲ ျပဳတ္က်လာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေအာက္ဘက္အေတာ္နိမ့္သည့္ သစ္ကုိင္းတစ္ခုမွာ ေဘးမသီရန္မခ သြားခ်ိတ္မိသည္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမမႈသလုိ ဟန္မ်ဳိးႏွင့္ သူနဂို ရည္မွန္းရာ
သစ္ကုိင္းႀကီးဆီသုိ႔ ေျပးတက္သြားသည္။ အေတာ္ဟုတ္သည့္ ေကာင္။

ခံုတန္းလ်ားေပၚ ထုိင္ေနသည့္ အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ကလည္း သေဘာက်စြာ မွတ္ခ်က္ခ်သည္။

“အ့ံၾသစရာကြ၊ ဒီေကာင္ေတြခုန္တာ ကုိယ္ အႀကိမ္ေပါင္း ရာခ်ီၿပီး ျမင္ဖူးတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ေအာက္မွာ ေခြးေတြ၀ုိင္းေနလုိ႕႔ ေျမႀကီးေပၚ ဆင္းမလာႏုိင္တဲ့အခ်ိန္၊ ခုန္တယ္၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ လြဲသြားတာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလုိ ႀကိဳးစားရင္း နာသြားတာ ဒုကၡေရာက္သြားတာ တစ္ခါမွ မေတြ႕ရဘူးကြ“ အဘုိးႀကီးက ေက်နပ္အားရဟန္ျဖင့္ ရယ္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ “ေအးေလ ၊ သစ္ပင္ တစ္ပင္တည္းေပၚမွာခ်ည္း တစ္သက္လံုး အခ်ိန္မျဖဳန္းခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလုိပဲ စြန္႔စားၾကရမွာပဲ“ ဟု ဆုိေလသည္။

သည္စကားၾကားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္္ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ၀င္သြားသည္။

“ရွဥ့္တစ္ေကာင္ေတာင္ ရွိတဲ့အခြင့္အေရးကုိ ရယူဖုိ႔ ႀကိဳးစားတယ္၊ ငါက ရွဥ့္ေလာက္ သတိၱမရွိဘူးလား“

ကၽြန္ေတာ္ ၾကာၾကာမဆုိင္းပါ။ ႏွစ္ပတ္အတြင္းမွာပင္ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ လက္ထပ္လုိက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ သေဘၤာ ခရီးအတြက္ စရိတ္စက ရေအာင္ ႀကံဖန္ စုေဆာင္းၿပီး အတၱလန္တိတ္ကုိ ျဖတ္ကူးလာခဲ့သည္။
ဥေရာပမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဆတုိး ႀကိဳးစားသည္။ စာေတြႏွစ္ဆေလာက္ ျမန္ေအာင္ေရးသည္။ ထုိ႕ေနာက္တြင္ကား ကုိယ္တုိင္ အံ့အား သင့္ရေလာက္ေအာင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္လ်င္ျမန္စြာ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ “ေလးစားေလာက္ေသာ ၀င္ေငြ” ရွိသူ အ၀န္းအ၀ုိင္းသုိ႔ မ်ားမၾကမီ ကၽြႏ္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။

သုံးႏွစ္ခန္႕အၾကာ နယူေယာက္သုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျပန္ေရာက္လာၾကသည့္အခါ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အား ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေနထုိင္၍ စာေရးသားခဲ့သည့္ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားအေၾကာင္း ေဟာေျပာရန္ကမ္းလွမ္းလာပါသည္။ ေဟာေျပာခ ေကာင္းေကာင္းရေစမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း အာမခံပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းခါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပရိသတ္ေရွ႕တြင္ တစ္ခါမွ်ေဟာေျပာဖူးသူ မဟုတ္။ စင္ေပၚတက္ၿပီး ပရိသတ္ကုိ ရင္ဆုိင္မိရုံျဖင့္ ေမ့လဲသြားႏုိင္သည္ဟု အေၾကာင္းျပၿပီး ျငင္းသည္။

သည္အခ်ိန္ ဇနီးသည္က စကားတစ္ခြန္း ၀င္ေျပာသည္။ “ တစ္ခါတုန္းက ရွဥ့္ကေလးတစ္ေကာင္ရွိတယ္၊………….. မွတ္မိလား” ဟူ၍ ။

သူက ခုန္ဖုိ႕ တုိက္တြန္းလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေပၚလာသည့္ အခြင့္အေရးကုိ အရယူဖုိ႕။ မွန္သည္။ ႀကိဳးစား ၾကည့္သျဖင့္ အနာတရျဖစ္သြားႏုိင္သည္မွ မဟုတ္ဘဲ။

အဲသည္ ေနရာတြင္ပဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျပင္ခဲ့သည္။ ေနာက္လ အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ပြဲေပါင္း ၂၀ ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာခဲ့ရသည္။။ ဘာအနာအဆာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာမွ်မရခဲ့။ ေပ်ာ္ပင္ ေပ်ာ္ခဲ့ေသးသည္။

သည္ေနာက္မွာေတာ့ လုပ္ငန္းသစ္တစ္ခုကုိ စြန္႕စားၿပီး လုပ္မလား ၊ ေနရာတြင္ပဲ ကုတ္တြယ္ေနမလား စဥ္းစားရသည့္ အခါတုိင္း တစ္ခါတုန္းက ရွဥ့္ကေလးတစ္ေကာင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးသတိရသည္။ တစ္ဆက္တည္းပင္ ပန္းၿခံခုံတန္းလ်ားေပၚက အဘုိးအုိ၏ စကားသံကုိ နားထဲ ျပန္ၾကားေယာင္လာသည္။

“ေအးေလ၊ သစ္ပင္ တစ္ပင္တည္းေပၚမွာခ်ည္း တစ္သက္လံုး အခ်ိန္မျဖဳန္းခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလုိပဲ စြန္႔စားၾကရမွာပဲ” ဟူေသာ စကား။

သုိ႕ႏွင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါပင္ ကၽြန္ေတာ္ ခုန္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သည္လုိခုန္ရင္းက ရွဥ့္ကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ မၾကခဏ ခုန္ၾကသလဲ ဆုိတာပါ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာသည္။ ခုန္ရတာ ေပ်ာ္စရာေပကုိး ။

Oscar Schisgall ၏ Once There WAs a Squirrel

ေဖျမင့္ (ႏွလံုးသား အာဟာရ ရသစာမ်ား ၂)
Show/Hide

ေလးစားစြာၿဖင္ ့

ဆက္ဖတ္ရန္>>>

ခေလာက္နို ့ရြာကပံုၿပင္မ်ား(၁)

ဘားအံၿမိဳ ့ကေလ ၃ မိုင္ေလာက္အကြားမွာခေလာက္နို ့ရြာရွိပါတယ္..ခေလာက္နို ့ရြာသားေတြစကားေၿပာေကာင္းပံုကိုလူထုဦးလွက ခေလာက္နို ့ရြာကပံုၿပင္မ်ားဆိုၿပီးစာအုပ္ထုတ္မိတ္ဆက္ေပးခဲ ့ပါတယ္..အခုဘားအံသားကြ်န္ေတာ္ကလည္းၾကားဘူးတဲ ့ပံုၿပင္ေလးေတြနဲ ့မိတ္ဆက္ပါရေစ..

(၁)သူသခင္ေတာင္ဘာမွမၿပာဘူး
တေန ့ေတာ ့ခေလာက္နို ့ရြာသား ၄ ေယာက္ဟာ ဘားအံၿမိဳ ့ထဲသြားပို ့ကိစၥေပၚလာပါတယ္
ဆိုင္ကယ္ကလဲ ၁ စီးတည္းရွိတာမို ့၄ေယာက္သားစီးလာပါေတာ ့တယ္..အဲ ဘားအံၿမိဳ ့အ၀င္ဂိတ္လည္းေရာက္ ေကာ..ယာဥ္ထိန္းရဲကဖမ္းပါေလေရာ...
ယာဥ္ထိ္န္းရဲက "မင္းတို ့ေတြ ဆိုင္ကယ္ကို ၂ ေယာက္ထက္ပိုမစီးရဘူးေလကြ" လို ့ေၿပာေတာ ့
ခေလာက္နို ့ရြာသား ၁ ေယာက္ က "ေဟ ့အေရွ ့မွာေမာင္းတဲ ့လူက ဘယ္သူလဲဆိုတာ သိလို ့လား" လို ့ေမးေတာ ့ယာဥ္ထိန္းရဲ လည္း လန္ ့သြားၿပီး...."မ..မသိဘူး..ဘယ္သူလဲ လို"့ေမးေတာ့
"ေအ..မသိရင္မွတ္ထား သူသခင္ကိုယ္တိုင္ပဲ..သူသခင္ေတာင္ဘာမွမေၿပာတာ..မင္းလဲဘာမွမေၿပာနဲ ့လို ့"ေၿပာလိုက္သတဲ ့

(၂) မေ၀းေသးဘူးလာ..

ခေလာက္နို ့ရြာသား ၁ ေယာက္ဟာ ၿမိဳ ့ေပၚတက္လာရင္း..လမ္းမွာ အေပါ ့သြား ၿခင္သတဲ ့..
သြားေနရာလဲ မရွိ ့..အသိလဲမရွိတာ နဲ ့နီးတဲ ့တေနရာရာမွာပဲ ကိစၥရွင္းမယ္ဆို ၿပီး..
သစ္ပင္ ၁ ပင္ရ ဲ ့ေအာက္လို ့၀င္လိုက္သတဲ ့..အဲဒီအခါမွာ ပဲ ရဲ ၁ ေယာက္ေရာက္လာ ၿပီး
"ေဟ ့လူ ဒီေနရာမွာသြားလို ့မရဘူး..ခပ္ေ၀းေ၀းသြား"လို ့ေၿပာေတာ ့ခေလာက္နို ့ရြာသားက "ေဟ့ ငါ ဟိုး..ခေလာက္နို ့ရြာကေနလာၿပီး ဒီမွာေပါက္တာ ဒါေတာင္မေ၀းေသးဘူးလာ" လို ့ေၿပာလုိက္သတဲ ့

ရယ္ေမာနိုင္ၾကပါေစ


Show/Hide

ေလးစားစြာၿဖင္ ့

ဆက္ဖတ္ရန္>>>

ႏုိင္ငံ့ေတာ္သံဃာ့ မဟာနာယက

ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္
ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိ၀ံသ
သပိတ္အိုင္ သီတဂူ
မဇၩိမဂုဏ္ရည္ ေဒါက္တာေကာ၀ိဒ
သီတဂူၾကယ္တစ္ပြင့္
ဦးအဂၢ
ဓမၼေစတီ ဦးေကာသလ
အရွင္ဇ၀န ေမတၱာရွင္
ဇလြန္ ဦးေကာသလႅ
အရွင္ေဒ၀ိႏၵာလကၤာရ
အရွင္ေသာမ
အရွင္ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)
ေရႊျပည္ဟိန္း ဆရာေတာ္
ဆင္ျဖဴေတာင္ ဆရာေတာ္
FMIအရွင္၀ါသ၀
ျပည္ေတာ္ဦးအရွင္ပ႑ိစၥ
ကသာဦးပညာသာမိ
ဓမၼဒူတဦးပညာ၀ရ
ေဒါက္တာစႏၵာ၀ရ
ဓမၼဒူတအရွင္ေဆကိႏၵ
ဦးေတဇနိယ
ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္
ဦးေတေဇာသာရ
ဦးသုမဂၤလ ဒယ္အိုး
ဦး၀ိစာရ
ဦးသုမဂၤလ(ေ၀ါ)
ဦးသုႏၵရ(ေဇယ်၀တီ)
ဦး၀ါေသဌ
ေကာ့ေသာင္းဦး၀ါယမ
ဓမၼဒူတ ဦး၀ိမလ
ျဖဴးဦးအဂၢ
ဦးဣႏၷက
သီတဂူဦးဣႏၷက
ဦးဣျႏၵာစရိယ
သီတဂူ ဦးကတိၱ
ဦးသ၀ိဓဇာလကၤာရ(မ်ဳိးသာကီ)
ေမတၱရွင္ေဖာင္ေဒးရွင္း ဦးေကာ၀ိဒ စစ္ကိုင္း
ခင္မကန္ ဦးေခမိႏၵ
ေအာင္လံ ဦးကုသလ
ဦးမႏၵလ
ဦးနႏၵမဥၨဴ
သစၥာေရႊစည္ ဦးဥတၱမ
ဦးသုနႏၵ
ဦးဇာဂရ
ေရႊက်င္သာသနာပိုင္ ဘဒၵႏၲအဂၢိယ
ေရႊတိဂံု ၾသ၀ါဒစရိယ ဘဒၵႏၲေသာဘဏ
ဘဒၵႏၲၾသ၀ဓါဘိ၀ံသ
ျမသိန္းတန္ ဘဒၵႏၲေသာဘဏ
ျမေတာင္ေက်ာင္းဘဒၵႏၲေသာဘဏာဘိ၀ံသ
ေပါက္ၿမိဳင္ေက်ာင္းတိုက္ဘဒၵႏၲအဂၢ၀ံသဘိ၀ံသ

Show/Hide

ေလးစားစြာၿဖင္ ့

ဆက္ဖတ္ရန္>>>

လြမ္းေမာမေၿပ ဖါးစည္ေၿမ(ဘားအံ)

ရန္ကုန္မွာေဆာင္းတြင္းဓေလ့ ေအးၿမတဲ ့အေတြ ့ေလးကို ခံစားလာရေတာ ့ဘားအံကဒီဇင္လာလ ေဆာင္းတြင္း ေလးကို သတိရမိတယ္..ဘားအံမွာဒီအခ်ိန္ၿမဴေတြေ၀ေနေရာေပါ ့.....
ဘားအံမွာေဆာင္းတြင္းမနက္ေစာေစာ ထၿပီး ဆိုင္ကယ္လိုက္စီးတာကိုၿပန္ေတြးမိရင္..အၿမန္ဆံုးၿပန္သြားခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာမိတယ္...ငယ္ငယ္တုန္းကဆို .မနက္ေစာေစာအိတ္ယာထ...ဂ်ာကင္စြတ္ ..ေခါင္းစြတ္ၾကီးေဆာင္း..လက္အိတ္စြတ္..ဆိုင္ကယ္ကိုတက္ခြၿပီး..ဇြဲကပင္ေတာင္ေၿခဘက္ကိုေမာင္းခ်သြားတာေပါ ့                  
ၿမိဳ ့တြင္းမွာမသိသာေပမဲ ့ၿမိဳၿပင္ဖက္ေရာက္ေတာ ့စိမ္ ့စိပ္ၿပီးေတာ ့ေအးလာတယ္..GTI(ယခု YTU)ဘက္ေရာက္ ့ရင္ လက္တဖက္ကို ဂ်ာကင္အိတ္ထဲ ထည္ ့လက္တဖက္နဲ ့ပဲေမာင္းနိင္ေတာ ့တယ္..
ေဆာင္းႏွင္းပြင္ ့ေလးေတြမ်က္နွာေပၚ လာရုိက္တာကိုခံစားရတဲ ့အရသာဟာ မေမ့နိုင္စရာေတြဘာပဲ..
ဇြဲကပင္ေတာင္ေၿခမေရာက္ခင္ေတာင္ၾကားေလးတခုမွာ..ေရွ ့ကို မၿမင္ရေလာက္ေအာင္ၿမဴနွင္းေတြပိတ္ေနတက္ပါတယ္..ဆိုင္ကယ္မီးၾကီးကိုဖြင္ ့..ကေလးတေယာက္လို ့ေဟး.ေအာ္ပီးႏွင္းၿမဴၾကားၿဖတ္ေမာင္းခဲ့ရတဲ ့အေတြ ့အ႕ၾကံဳေတြဟာ..ၾကည္နူးစရာေလးဘာ..
ဘားအံၿမိဳ ့ကို ဇြဲကပင္ေတာင္ေၿခကေနတပတ္ ပတ္ၿပီး..အၿပန္..ထန္းတဲေလးမွာ ထန္းေရခ်ိဴေလးေသာက္ၿပီး..ေနထြက္တာကို ထိုင္ၾကည္  ့ပါတယ္..ေတာင္ထိတ္ကေန.ထြက္လာတဲ ့ေနဟာ ေတာင္စြယ္..ေတာင္ၾကား..ေတာတန္းေလးတေလ်ွာက္..ေရာင္ၿခည္တန္းေတြနဲ ့နွင္းေတြကိုထိုးေဖာက္၀င္းလာကိုၾကည္ ့ရင္း..ၾကည္နွုးစရာေဆာင္းတြင္းတေန ့တာကုိၿဖတ္သန္းခဲ ့ပါေတာ့တယ္ ...

ေလးစားစြာၿဖင္ ့

ဆက္ဖတ္ရန္>>>

ဘေလာ ့ၿပဳၿပင္ၿခင္းႏွင္ ့ၿပန္လည္စတင္ၿခင္း

ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ေတြမ်ားေနတာနဲ ့ဘေလာ ့အသစ္ေတြမတင္ၿဖစ္တာ..ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ေရာက္ကတည္းကပါပဲ

အခုလည္းဘေလာ ့ကိုၿပင္ေနတာနဲ့ အသစ္ေတြမတင္နိုင္ေသးပါဘူး...

အားလံုးအဆင္ေၿပသြားရင္ ..အရင္လို ့ၿပန္ဆံုၾကမယ္ဆိုတဲ ့အေၾကာင္း...

 

Show/Hide

ဤေနရာမွာမိမိရဲ႕ဖြင့္/ဖြတ္လုပ္ခ်င္သည့္စာကိုေရးထည့္လိုက္ပါ

ဆက္ဖတ္ရန္>>>